Prelude (09-08-2011)

 

Na een afwezigheid van 353 dagen zijn uw verslaggevers Hoorn en Cello net op tijd weer terug om het dagboek te verzorgen voor de 50^e zomercursus Woudschoten en u zo het nodige leesvoer te verschaffen gedurende deze tien lange saaie dagen zonder dochter- of zoonlief. Met 35 eersterjaarsdeelnemers, een nieuwe locatie en een nieuw staflid belooft dit nu al een cursus te worden als nooit tevoren.

 

De eerste dag verliep volledig volgens het bekende stramien. ’s Ochtends arriveerden de deelnemers, in afwachting van een aangename ontvangst door de bijna volledige staf. Na een korte introductie (Carlos was door de nieuwe locatie zo van zijn apropos dat hij vergat te waarschuwen voor de onzichtbare vijand; bij dezen voor de nieuwelingen als nog, om je tegen deze te verweren vooral voor het diner licht aan en raam open, en dat zo laten tot kort voor middernacht) en de lunch volgde het ook dit jaar weer voorspoedige voorspelen van de deelnemers. Bij de strijkers overheerste Bach, bij de blazers was sprake van een heterogeen repertoire. Peter wist bij een kicks de oude bestemming van dit gebouw bijzonder slim te benutten om hulp in te roepen van hoger hand.

 

Na een drukke markt waarbij veel, haast negentig, ensembles werden gevormd (en dat met maar 85 deelnemers) met onder andere veel dank aan de vele bananendozen met muziek en het strakke schema, volgde het diner. Daarna werd een avondspel georganiseerd om de locatie en de andere cursisten te leren kennen. In zeventig zinderende minuten beulde iedereen (op een enkele verzaker na) zich af om na afloop een zo mooi mogelijk formulier in te kunnen leveren.

 

De teleurstelling die bij de opening van de bar ontstond over het ontbreken van een biljarttafel en over het niet doorgaan van het welkomstfeestje op de bovenverdieping (hier stijlvol de hemel genoemd, wij vragen ons toch af wat er dus met de ‘rode kamer’ aan de hand is) werd als snel weggevaagd door het plezier wat het economisch veel gunstigere betaalsysteem en de gezellige sfeer in de bar ons bood.

 

Nu dit dagboek voor vandaag af is kunnen wij de andere cursisten gaan vergezellen in dromeland, al hebben ze waarschijnlijk een voorsprong van een dik uur (met dank aan Marijes laptop waarop wij dit typen, inmiddels voor de vierde keer omdat windows steeds ‘niet meer reageert’). Morgen gaat de wekker vroeg omdat een select gezelschap zoals de traditie voorschrijft ’s ochtends om wakker te worden een half uurtje gaat hardlopen. Voorlopig bestaat dit gezelschap nog uit een kwartet, maar, en wij richten ons tot de cursisten, kom vooral mee als je je geroepen voelt om ons, Marije en Heleen te vergezellen bij de verkenning van dit nieuwe terrein! Daarna volgt de eerste lesdag, wij houden u op de hoogte!

 

Hartelijke groet, H&C.

 

Dag, boek! (10-08-2011)

 

Na een korte verkenning van de hardlopers, waar Maaike ons, zeer gezellig, promoveerde tot een quintet volgden nog een aantal rondjes. Het feit dat wij allen duizelig terugkeerden was geen gevolg van onze ontzagwekkende snelheid, maar helaas van het feit dat het rondje op deze locatie wel erg klein is. Morgen maar van het terrein af.

 

Wij komen hier bij de maaltijden niets te kort. Vooral bij het ontbijt zijn de chagrijnige hoofden bijvoorbeeld in overvloed aanwezig. ’s Ochtends konden de roosters worden opgehaald voor de komende dagen. Altijd leuk om te zien hoe cursisten reageren op de toegewezen docenten en repetitiemomenten (‘ah nee, half negen,dan ben ik nog niet uit gegeten!’) na veel repetitie’s, valse noten en sloten koffie (dit jaar zonder koekjes...) was de lunch. Na de lunch had er muziek-RUST geweest moeten zijn. Door de helft van de vlijtige cursisten bruut verstoord, groot gelijk. Bekkie heeft haast de hele middag in de bar gezeten om consumptiemuntjes te verkopen en heel af en toe een blikje cola aan zekere hoornist. Maar niet alleen een hulde aan Bekkie, een bedankje aan de hele staf past hier goed, aangezien zij er voor zorgen dat wij tot nu toe een erg leuke week hebben!

 

Na het avond eten en de mededelingen was er nog meer muziek, waaronder de 1^e repetitie van het kamerorkest met het  prachtige 3^e piano concert van Ludwig van Beethoven in c (let op lieve 1^e violen) KLEINE terts. Hulde voor Thijns vertolking en Carlos geweldige en gezellige directie: “zoenen (articuleren), bh (bovenste helft strijkstok), cursus verliefd worden (mooi spelen, alten), supersonisch zaggies etc. ”. In het orkest, waar wat geïmproviseerde fagotten en hoorns zaten, werden er voor de eerste repetitie bijzonder veel sterren van de hemel gespeeld (of ze vielen naar beneden door de soms wel erg riskante intonatie, dat is niet volledig duidelijk).

 

Na nog wat muzikaal avondwerk zat het muzikale gedeelte erop, en drong men zich naar de bar. Het was zo gezellig dat waarschijnlijk niemand door heeft gehad dat er een groepje van vijf fervente cursusgangers, in een poging een nieuwe foyer te creeeren, de volledige ontspanningsruimte heeft opgeruimd, schoongemaakt, omgebouwd en volgezet met alle lekkere stoelen en banken uit de gehele accomodatie. Waar eerder op de middag nog werd gemopperd dat er hier geen ruimte was waar iedereen zat die vrij heeft en geen zin om te studeren, werd ’s avonds al een vijftiental stoelen benut.

 

Nu dit dagboek eindelijk weer klaar is zullen Cello en Hoorn zich weer bezig houden met de orde van de dag, muziek.

 

Met hartelijke groet,

H&C

 

 

Great minds think alike (11-08-2011)

 

Een aansprekende titel, doch wel een verklaring behoevend. Vandaag hoorden wij dat op Facebook (met een hoofdletter, want Facebook is heilig volgens onze Leo, en heiligschennis durven wij niet aan op deze locatie), bij het uitblijven van de dagboeken tot nu, Alexander van de chromatische tafelpoot (en het dagboek van twee jaar geleden en zó veel meer) vroeg: ‘dag, boek?’. Een duidelijk teken dat ook wij een primitieve vorm van originaliteit zouden moeten bezitten!

 

Vanmorgen zijn Heleen en Cello als enige lopers (stelletje verzakers, Hoorn, Marij en eigenlijk alle deelnemers) vertrokken, een alternatieve route is hier een leuk idee, eenmaal het terrein af raakten wij verstrikt in een wirwar van weggetjes, prikkeldraad en boerenerven. Een belevenis was het wel, mooie omgeving hier!

 

Bij het ontbijt werd de, door het vijftal van gisteravond georganiseerde, bonte avond aangekondigd. Een hoog aantal acts met een duur van drie tot vijf minuten wordt verwacht. Alles is toegestaan, cabaret, kamermuziek, bloemschikken, ornithologisch georakel en alles wat de avond bont kan maken (bond mag ook, indien in een goede imitatie)! Na de medédelingen begon de tweede dag van de eerste ronde. De vrije middag zat bij de meeste mensen al weer volgepland met repetities en er klonk uit alle hoeken en gaten van dit gebouw muziek. De nieuwe foyer slaat goed aan, zit continu vol! Een mooie quote van Marije kunnen wij u niet onthouden. Tijdens Mozart, na lang denken, kwam zij tot de conclusie dat ‘maat 96 dus gewoon twee maten ná maat 94 is!’. Zo, nu u weer!

 

Bij het diner werd met dank aan de kok Frank een heerlijke zwaardvis opgediend voor de staf. Helaas bleken zij blij te zijn gemaakt met een dode mus, het was een opblaasexemplaar uit Castricum. De avond eindigde voor de meesten met een groepsrepetitie voor het Beethovenconcert, hoewel uw auteurs nog een uurtje door hebben gerepeteerd daarna.

 

Op dit moment zitten wij in de wederom in omvang gegroeide foyer, inmiddels met ruim 25 deelnemers. Morgen begint de tweede ronde waarin de leraren zullen ontdekken hoe goed of slecht hun ensembles hebben gestudeerd en de cursisten zich zullen realiseren dat een avondje bar later deze week misschien toch een keer ruimte moet maken voor zelfstudie! Nunc est bibendum!

 

Gegroet, H&C

 

Een aangename dag (12-08-2011)

 

Vandaag is de tweede ronde begonnen, altijd een magisch moment. Meer magische momenten waren er tussen Sanne en Joris die sinds vandaag officieel het eerste woudschotenstelletje van deze cursus zijn (hoewel er tussen een zekere cello en viool, hobo en euphonium, cello en accordeon, fluit en accordeon en altviool en piano ook meer dan gemiddeld zulke momenten zich voordoen volgens ons). Naast de geprinte versie van dit dagboek hangt een camera. Een mooie foto van de rode koppen op het moment dat Sanne en Joris deze verkondiging lezen volgt zo snel mogelijk.

 

Het hardlopen vanochtend was niet voor iedereen een groot succes. Marije en Hoorn gingen er op uit, maar de rest was niet op tijd of had repetitie. Dat werd ingehaald in de muziekrust. Heleen en Cello maakten een rondje door de weilanden, niet tot algemeen succes. Bij het passeren van een hekje sprong onze fluitiste als een jonge godin met wapperende lokken de lucht in. Haar zweefduik echter was naar de zin van het hek iets te vroeg aangezet, met als gevolg een hap gras en een geschaafde knie. Het kostelijke lachen van Cello kwam hem duur te staan. Amper een weiland verder mocht hij de communicatiewijze van het schrikdraad beproeven met eveneens een hap gras en een hoop kramp tot gevolg (ja mam, ik leef nog, je hoeft niet te bellen, dank, liefs).

 

’s Middags repeteerde het kamerorkest voor de eerste maal. Het repertoire is voor u nog een groot geheim, wij mogen er niet verder over uitwijden, maar kunnen u onthullen dat u gaat genieten. Meer nog zult u genieten wanneer u ook de barbecue voorafgaand aan de slotuitvoering bezoekt. Inschrijven kan via deze site!

 

Na de maaltijd en de repetities volgde een gezellige avond. Voor de staf werd een speurtocht uitgezet naar een bananenheiligdom in ‘de Hemel’. Na een fijne avond in de bar gingen alle deurtjes dicht en volumeknopjes toe, om vervolgens de avond voort te zetten in de kamers. Daarna volgden de oogjes de deurtjes en de snaveltjes de volumeknopjes.

 

Tot morgen!

H&C

 

????????? (13-08-2011)

 

Vraagtekens in onze Wousdchoten-agenda betekenen altijd een aangename verrassing. We hopen u met dit dagboek ook aangenaam te verrassen.

 

De dag begon voor velen rustig ondanks het wekcorvee dat bestond uit een zeker persoon met pannendeksels en een slaghout. Komisch is dat er begin van de week nog  werd gemeld “dat mensen die zich inschrijven voor het wekcorvee mooie muziek maken en niet met potten of pannen slaan”. Toch bedankt voor dit heerlijke rustgevende kabaal.

 

De dag bestond zoals bijna elke dag uit muziek, studeren, uittellen en schrijven. Eerder schreven wij dat er uit alle hoeken en gaten van dit gebouw muziek kwam. Dat bleek nog niet juist te zijn, aangezien er nog enkele nieuwe locaties zijn ontdekt. We noemen een Brahms-kwartet in het glazen gangetje bij de trap van de ingang en een Diepenbrock-ensemble in het trappenhuis zelf  (nee Johan, je kan echt niet vanaf de 2^e verdieping naar beneden vallen door een glazen ruit).

 

Bij de lunch werden de vraagtekens verklaard met de verwachtte invulling, het docentenconcert werd aangekondigd! Na het avondeten verzamelde eenieder zich in de kapel om daar te luisteren wat er voor ons was ingestudeerd. Het concert werd geopend met een deel van een concert voor hobo d’amore en strijkers van Bach, prachtig vertolkt door Arco met begeleiding van andere docenten. Daarna volgde het modernste stuk van de avond, van Crane, voor cellosolo (Arjen) en zes muzikanten die geluiden maken met behulp van trommels, zakjes, stenen, kranten en een gonzofoon.

 

Na nog wat Mozart, Mendelssohn, een concertante fantasie van Czerny (ja die heeft dus meer geschreven dan piano-etudes, al waren de loopjes voor Riko, Albert en Raymond niet van de lucht) en een heuse ‘Batalla’, waarin Franc en Elisabeth elkaar aftroefden om de winst was de klapper van de avond toch weer het stuk van Ruben, waarin de volledige staf schitterde en Johan op briljante wijze het gevoel wist te creëeren dat de ‘bekkens’ waarmee hij sloeg langer klonken dan die halve seconde die ze dat werkelijk deden (gewoon 20 seconden met schokkende handen uit laten trillen blijkt het recept te zijn). Wij trekken hier een lichte scheidingslijn. In het slotakkoord werd Carlos namelijk verrast door veranderingen in het groot ensemble waar hij contrabas speelde. Standaards werden verschoven, andere muziek werd gepakt, en een tekst werd op de muur geprojecteerd...

 

Toen de tekst leesbaar was en Coriene deze zong bleek aan de deelnemers die dat nog niet eerder in de week hadden vernomen dat Carlos dit jaar voor de vijfentwintigste maal de directeur van de zomercursus is. Na deze aubade en een mooie en ontroerende speech van Franc werd een grote taart binnen gebracht. Carlos, niet als enige geroerd, kon nog net uitbrengen dat we een probleem hadden, hij had immers ook een taart besteld..! Toen de taart was opgesneden en iedereen zijn stuk(je) naar binnen aan het werken was, werd de staf verzocht zich langzaam richting stafkamer te begeven. Wat volgde was een gezellige avond met de docenten, de staf en de cursisten. Nadat iedereen naar zijn/haar/een andere kamer vertrokken was werd de avond een betrekkelijk rustige, zeker toen bij het rondje van de staf nog wat hoornisten naar hun bed werden gebonjourd.

 

Morgen begint de derde ronde, toch wel een stressmoment voor sommige cursisten omdat dan wordt besloten welke stukken uitgevoerd gaan worden. Nog een reden om eens op tijd naar bed te gaan en dus maar een einde aan dit dagboek te breien. We zijn op de helft van Woudschoten en we genieten volop.

 

Morgen meer,

H&C

 

Zondag rustdag (14-08-2011)

 

Vanochtend werd iedereen gewekt door zelfgeschreven variaties op een thema van Vader Jacob, uitgevoerd door een groepje jongere deelnemers. Dat noemen wij wekcorvee. Toen alle gordijnen open gingen stond ons een onaangename verrassing te wachten. De teleurstelling was groot, aangezien het weer een stuk slechter was dan de afgelopen dagen. De regen en de lichte vermoeidheid van sommige cursisten maakten deze ochtend minder vrolijk dan andere dagen. Het ontbijt werd zoals elke ochtend wel weer goed benut om afgekapte gesprekken van de avond daarvoor voort te zetten en genoeg brood en lekkers mee te nemen om de dag te overleven.

 

De derde ronde die vandaag begonnen is, is zoals wij eerder schreven de ronde waarin besloten wordt welke ensembles hun stuk mogen uitvoeren op de slotavond. Met veel op het laatste moment geplande repetities, waarbij op sommige momenten de muzikanten het zweet uitbrak probeerden de ensembles hun docenten te overtuigen. Ineens werd nog vlijtiger gestudeerd dan anders en was de foyer minder druk bezet.

 

Bij de afsluiting van de lunch werden direct ook de mededelingen voor het avondeten gedaan. Dit omdat er ’s avonds voor ons een heerlijke barbecue werd georganiseerd, waarbij de chaos te groot zou zijn hiervoor. De belangrijkste mededelingen waren de aankondiging van een filmavond vanavond en het dringende verzoek niet meer met fruit te gooien.

 

Onze grote vriend Frank - de kok - had wederom zijn best gedaan. Bakken met worsten, hamburgers en lappen spek waren aangesleept en werden door de lieftallige keukenhulpjes (vraag maar aan Sander) aan eenieder uitgedeeld. De sfeer zat er goed in en terwijl de prille liefde tussen diverse muzikantjes verder opbloeide, werden er ook deze avond weer bijzondere nieuwe vriendschappen gevormd met tot dan toe onontdekte medecursisten.

 

Leraar Johan, die niet vies is van een slokje ethanol op zijn tijd, mengde zich tussen wat dinerende vrienden (maakt u zich geen zorgen ouders, de slogan ‘geen 16, geen druppel’ wordt uiterst serieus nageleefd hier). Speciale aandacht had hij voor zijn enige collega-hoornist op deze cursus, namelijk ondergetekende. Als een wijze vader orakelde hij eindeloze reeksen wijze woorden. Johan, nogmaals bedankt voor de overheerlijke worst (die Hoorn bij hem op schoot verorberde)!

 

De concentratie bij het Beethoven concert van Thijn was zeer hoog. De sfeer raakte een weinig gespannen toen een viersnarige fagot te laat kwam voor de repetitie maar was kort daarna al weer op zijn best, en het werd een succesvolle repetitie. De drukbezochte filmavond in de bibliotheek lieten slechts enkele ensembles aan zich voorbij gaan om nog te repeteren.

 

Tot slot spreken wij nog onze dank uit jegens Heleen, omdat zij zo aardig was vandaag mee te doen met het schrijven van het dagboek.

 

Hartelijke groet wederom,

H&C

 

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer door gaan (15-08-2011)

 

Na een wederom goed verzorgd ontbijt, soms al daarvoor, verdwenen de cursisten de repetitiezalen in voor de laatste dag van de derde ronde. Volgeplande agenda’s zorgden voor enige stress, musici renden van hot naar her om de vele extra geplande repetities te bemannen. Voor anderen was vooral de zelfstudie vandaag aan de beurt. Dat ook partijen studeren een zware bezigheid kan zijn bewees de grote hoeveelheid koffie die door de ijverige studenten genuttigd werd.

 

Bij de lunch werden wij wederom verwend met gefrituurd lekkers. Hierna volgde de muziekrust met de eerder aangekondigde voetbalwedstrijd tussen staf en cursisten. Wij stonden zelf in het veld en kunnen u slechts een beknopt verslag doen van het spel. Voor een uitgebreider verslag nodigen wij jullie, mede-cursisten, uit om de pen te vatten en het resultaat aan ons door te spelen. Dat kunnen we dan aan het dagboek toevoegen. De wedstrijd is geëindigd in 4 gemiste kansen, een rode kaart (Arco) en een paar prachtige goals voor de docenten tegenover wat mooie tackles, een scherp doelpunt van Maarten en rood voor Peter, in het voordeel van scheidsrechter Carlos.

 

Deze avond hebben de docenten en de staf tezamen de ensemble-indeling voor de slotavond in de computer ingevoerd. Als het goed is volgt hieruit morgen het rooster voor de laatste echte cursusdag. Men hoort veel meer dan gemiddeld ´Ik hoop dat...´, van mensen die onder andere hopen in de kapel te mogen spelen, genoeg tijd te hebben om van instrument te kunnen wisselen en zelfs om na een heel mooi ensemble te spelen ´zodat er bij ons ook nog wat publiek zit´. Wij wensen deze cursisten natuurlijk van harte toe dat al hun wensen vervuld worden. Daarnaast wensen wij ze voor nu een goede nachtrust, net als u.

 

Altijd hartelijk,

H&C

Het begin van het einde (16-08-2011)

 Vandaag begint de vierde ronde. Over een paar dagen zijn alle muzikanten weer thuis. De laatste lessen worden gegeven, spoedrepetities worden afgesproken, de bijna-stelletjes realiseren zich dat ze haast hebben, de inschrijving voor de bonte avond loopt ineens storm, kortom het einde is helaas in zicht.

 

Vandaag was een relatief rustige dag. Er is door een klein groepje hard gelopen, er waren weinig mededelingen, geen concerten of plotseling verplaatste repetities, weinig stof voor een dagboek dus. Klinkt als een saaie dag, ware het niet dat de hierboven beschreven zaken slechts bijzonderheden van een gemiddelde Woudschotendag zijn. Wat wij beschrijven in het dagboek zijn vooral de opvallendste zaken. Op zo’n betrekkelijk rustige dag hebben wij dus wel eens tijd om u uit te leggen wat elke dag tijdens de cursus tot een heerlijke, spannende en gezellige dag maakt.

 

In essentie bestaat de cursus uit vier blokken van twee lesdagen, met daar omheen een opstartdag, een uitvoering en een afscheid. In ieder blok krijgt ieder ensemble een les van een van de docenten, en repeteren zij ongeveer een keer (bij de meeste ensembles wordt dat wel meer dan één keer leert ons de ervaring).

 

Elke dag begint met wekcorvee (althans, dat is de bedoeling). Als iedereen is opgestaan en af en toe zelfs al enigszins opgefrist voor het ontbijt, de kamers zijn afgeschreven voor de repetitie en de hardlopers terug zijn is om kwart voor acht het ontbijt. Direct daarop volgen twee blokken waarin lessen, repetities, zelfstudie of het alom bekende foyer zitten (meestal SOGgen, zeker als het de vorige avond gezellig was). Na de koffie en thee pauze, vaak ook volgepland met repetities volgen nog drie van zulke blokken. Dan is er even algehele rust voor een lunch en de daaropvolgende muziekrust, waarin slechts rusten mogen worden gespeeld.

 

’s Middags volgt eenzelfde indeling, waarbij cursisten, docenten en staf kriskras door elkaar lopen om de boel zo goed mogelijk te laten verlopen. Wat mooi is, is dat bij iedere repetitie verbetering valt op te merken, en er vaak ook spontaan publiek zit. Vaak is er een repetitie voor een van de orkesten en om tien uur krijgen de instrumenten hun welverdiende rust. De cursisten gaan nog even door buiten, in de bar, foyer of nog ergens anders. Rond middernacht wordt iedereen met zachte hand naar de kamers gedirigeerd, waar na een goed gesprek en soms wat nachtelijke lol met de staf de ogen dicht mogen.

 

Ondertussen gaat haast iedereen met iedereen om bij bar, tafeltennis, foyer, puzzel (hij is af, op het gepikte puzzelstukje na, waarvan Cello traditioneel onterecht verdacht wordt gemaakt, u kunt helaas dit jaar niet bieden bij de slotuitvoering), kopieerapparaat of gewoon in de kamer. U kunt zich wellicht een voorstelling maken van de sfeer!

 

Morgen is de laatste dag voor de slotuitvoering, we hebben er zin in, maar kijken dan toch weer liever wat verder vooruit, richting de volgende cursus!

 Nu gaan we lekker slapen, fijne avond!

H&C

De laatste loodjes (17-08-2011)

 

Voor veel van de cursisten is vandaag een drukke dag. De laatste dag van de laatste ronde, dat betekent de laatste voorbereidingen voor de slotuitvoering. Het wekcorvee van Cello en Vera was nauwelijks functioneel gezien de vele repetities om zeven uur. Desalniettemin erg blij dat het gelukt is om Vera na haar mooie wekcorvee van vorig jaar over te halen om dit jaar weer te spelen!

 

Veel kamers en (soms provisorisch ingerichte tussenruimtes als) studieruimtes waren de hele dag volgeboekt voor ensembles die nog het een en ander moesten repeteren en perfectioneren. De mensen met minder ensembles (of ensembles die geen repetities meer konden plannen vanwege de drukte) die hun partijen al kenden maakten dankbaar gebruik van de aangename locatie.

 

Vandaag was dan wel de laatste warme maaltijd, het was de eerste die in alle rust verliep. Er liepen niet continu mensen heen en weer om repetities te plannen en verzetten. De gezelligheid leed hier echter niet onder. Groot applaus steeg op toen een van Franks charmante assistentes het toetje voor Niek Wattel binnenbracht, ter ere van zijn vijftiende verjaardag. Het ging over in gejuich toen het toetje voor de rest werd binnengebracht. De kokosmoes viel in de smaak!

 

De avond werd gebruikt om nog een paar maten in te studeren en toen iedereen daar klaar mee was ging men rustig richting bed. Wij hadden het goede voornemen om rond 11 uur in ons bed te liggen en nog voor 1 uur was dit ook het geval. Morgen zijn alle cursisten dus goed uitgerust om u allen een mooi concert te geven en daarvoor het beste uit zichzelf te halen.

 

Hartelijke groet,

H&C

Don der dagen

 

De laatste donderdag is altijd de belangrijkste van alle dagen op Woudschoten. Iedereen kan aan familie, vrienden en andere geïnteresseerden laten horen wat er in de afgelopen dagen is ingestudeerd. De leiding is druk bezig om alles goed te laten verlopen en de docenten zorgen er voor dat alles in de zalen zelf op rolletjes loopt.

 

Na een vluchtig ontbijt en een hele waslijst mededelingen van Carlos, om de dag zo goed mogelijk te laten verlopen, vond de generale doorloop plaats. Het was wel even wennen, zo’n nieuwe locatie, maar de meeste musici wisten zich te redden in deze doolhof. Daarna werden de laatste loopjes gestudeerd, rieten in het water gezet, stokken geharst, partijen geplakt (schaam je als dat nu nog moet) en standaards verzameld. Vanaf de lunch is er muziekrust tot vlak voor de uitvoering.

 

Om drie uur begon het voorprogramma in de feestzaal, voor het gebouw en in het binnenhof (waar de muziek klonk tot diep in de gangen van de bovenste verdieping). Na een uurtje was het tijd voor het hoofdprogramma in feestzaal, kapel, hemel en hieronymuszaal. Niet alleen het publiek, ook de cursisten vlogen van hot naar her om op tijd (of zo min mogelijk te laat) bij hun volgende ensemble te zijn. Toen alle noten hadden geklonken begaven alle aanwezigen zich naar de heerlijke barbecue.

 

Na de maaltijd werd de Ru Sevenhuysen prijs uitgereikt. Hoewel deze prijs niet bedoeld is voor de beste muzikanten, verschenen op het podium drie musici van hoog niveau. De prijs voor de kampist die zowel sociaal als muzikaal in de geest van Ru Sevenhuysen hebben deelgenomen werd uitgereikt aan Jochem van Hoogdalem (u beter bekend als… Hoorn), Niek Wattel (ook al jarig deze week, bofkont) en Linde van de Ven (past dan wel in haar eigen vioolkoffer, maar ondanks haar lengte altijd een vrolijke noot in de foyer en de gangen). Voor alle drie meer dan dik verdiend! Maar de meest verdiende prijs werd door mevrouw Sevenhuysen uitgereikt aan Carlos, die dit jaar voor de vijfentwintigste maal de cursus leidt en het beeldje kreeg wat Ru Sevenhuysen van de kampisten kreeg toen hij zijn vijfentwintigste cursus had volbracht. Een prachtig gebaar dat niet alleen Carlos roerde.

 

Bij het avondprogramma liet Thijn merken dat hij meer kan dan goed voetballen. Een prachtig derde pianoconcert van Beethoven werd door hem uitgevoerd, begeleid door Carlos’ cursisten. Daarna speelden wij Mahler 3 met meer liefde dan ooit, niet zonder reden. Voor iemand die Carlos zo steunt bij alles en zodoende eigenlijk de zomercursus medemogelijk maakt móet je wel mooi spelen. Na het traditionele woudschoten lied (ditmaal op pump and circumstances march 1 van Elgar) volgde de Farandole als toegift. Het koper, in complete James Bond/Hawai outfit liet zien het ook met zijn drieën erg gezellig te hebben. Het orkest had enige moeite om te blijven spelen toen niet alleen twee cellisten een kazoo in hun mond hadden, maar Carlos dit voorbeeld volgde en even later nog overtrof door te dirigeren met zijn mond.

 

De bar was inmiddels verplaatst naar de Feestzaal. Na het vertrek van het publiek werd de naam waargemaakt. Een geslaagde bonte avond, door BFJMM georganiseerd, met opvallend veel leuke acts was het onvermijdelijke gevolg. Na onder andere een goochelact, een bluesimprovisatie, een musical over Carlos, een bezuinigingsactie van Zijlstra, een levensechte vertolking van ‘What a wonderful world’, een stukje Coldplay waar Heleen Brüggen in meespeelde (volgend jaar oud genoeg om ein-de-lijk mee te doen met de cursus), drie zingende meisjes, een dubbele opvatting van de afkorting KVK en een hoed met drie veren sloten Gilius, Orrin en Hans af met een heerlijke improvisatie (bij een van de virtuoze loopjes hoorde ik naast mij fluisteren: ‘Wauw, sinds wanneer kan dat op een viool’).

 

De rest van de avond zullen wij niet beschrijven, gezien ook de ouders van de cursisten dit dagboek lezen. Laten wij het er op houden dat een nieuw dagboek voor vrijdag weinig nut zou hebben, omdat het moeilijk is te beslissen waar donderdag ophield en vrijdag begon.

 

Vrijdagochtend werd alles bij elkaar gehaald en werden de tassen ingepakt. Na een inloopontbijt hoorden wij dat de solo’s volgende jaar door Clara van Emmerik en Marije Franken zullen worden vertolkt! Allebei van harte gefeliciteerd!

 

Na een afsluitend praatje van Carlos waarin niemand werd overgeslagen en een roerend afscheid van zowel medecursisten als docenten dropen de cursisten, met bezopen katers, eh, als verzopen katjes af richting huis. Toen de bus was gearriveerd bij het station en de daar aangeschafte vlaaien waren verorberd, ging ook het laatste overgebleven groepje cursisten uit elkaar. Het was wederom een cursus die wij ons nog lang zullen herinneren. Het was een geweldige week. Wij willen hier als laatste namens alle andere cursisten aan de hele organisaties onze onuitspreekbare dank toch proberen uit te spreken. Het was ook op deze locatie weer een echte Zomercursus Woudschoten. Een waardige vijftigste! Over 354 dagen van missen en vooruitblikken, ensembles terugluisteren en ensembles vormen, bladmuziek sorteren en nieuwe bladmuziek printen staan wij paraat om u weer op de hoogte te houden!

 

Woudschoten 2011 was het einde, Woudschoten 2011 is ten einde.

 

Een voorlopig laatste hartelijke groet van Hoorn en Cello!

 

 

Met onze hartelijke dank aan Hoorn en Cello, namens alle Woudschotenaren 2011!!

 
     

     Hoorn (alias Jochem)                Cello (alias Berend)